Gazetecilik ölmüş be abi…

Sevgili dostum, sana uzun zamandır içimi dökememiÅŸtim. Araya çeÅŸitli konular girince kendimi ikinci plana atmak zorunda kaldım. Bugün sana bir meslektaşımın yakınmalarından söz edeceÄŸim. O da benim yaÅŸadıklarımı yaÅŸamıştı. Arkadaşım da benim gibi sonunda mesleÄŸe veda etmek zorunda kaldı. Tabii içi kan aÄŸlayarak. Çünkü o da benim gibi mesleÄŸine âşıktı, gazetecilik bizim yaÅŸam tarzımız olmuÅŸtu. Yıllarca birlikte aynı yolları arşınladığım, aynı pikaj masasını paylaÅŸtığım, yan yana masalarda oturduÄŸum can dostumun bana yazdığı mektubunu seninle paylaÅŸmak istedim. Dostumun yazdığı her satırın altına imzamı atarım.

‘Gel’ diyen çok, para veren yok

“Ne yazık ki, çok sevdiÄŸim gazetecilik mesleÄŸine veda etmek zorunda kaldım. Bunu da içim kan aÄŸlayarak yaptım. Bundan yaklaşık bir müddet önce bir süre ara verdiÄŸim mesleÄŸime geri döndüÄŸüm için çok sevinçliydim. Ancak ne yazık ki bu sevincim, bu kısa sürede yaÅŸadıklarım yüzünden çok uzun sürmedi.

Sektördeki yozlaÅŸma, kalite düÅŸüklüÄŸü gözümü korkuttu. Bunun üstüne bir de bazı arkadaÅŸlarımızın kendilerine olan güvenlerini kaybetmeleri nedeniyle hırçınlaÅŸması da eklenince ekmeÄŸimi bir baÅŸka basın organında aramak için istifa ettim.

Ancak, ne yazık ki, görüÅŸme yaptığım birçok iÅŸyeri “gel” diyor ama maddi açıdan, asgari ÅŸartlarda yaÅŸamımı sürdürmeme yetecek miktarda ücreti bana çok görüyordu. Hele bunların arasında, gençlik yıllarımızda birbirimize omuz vererek yol yürüdüÄŸümüz arkadaÅŸlar ve onların yönetici pozisyonunda görev yaptığı gazeteler olunca bu bana daha da acı geldi. Ä°nsanları ucuza çalıştırmaktan hala vazgeçmediklerini gördüm. Böyle olunca da mesleÄŸime ebediyen veda ettim.

Herkes kendinden korkuyor

Kimseyi suçlamak istemiyorum ancak, sorun çözme noktasında olan insanların sorunlardan kaçmasına da bir türlü anlam veremiyorum. Ä°nsanın olduÄŸu her yerde mutlaka sorun da olacaktır. Bu sorunlar da, kendilerine yetki verilen kiÅŸiler tarafından çözüme kavuÅŸturulacaktır. Ama bizim sektörde, ya da daha doÄŸrusu benim görev yapmaktan uzun yıllar onur duyduÄŸum gazetelerde ne yazık ki, bu kural artık iÅŸlemiyor. Sorunu çözecek olanlar, artık “Aman bana sorun getirmeyin ne yaparsanız yapın” havasında günü idare etmekten öteye gidemiyorlar.

Tabii bu davranışlarının, ekmek yedikleri kuruma ne denli zarar verdiÄŸinin de farkında olamıyorlar. Sorun çözücüler böyle davranınca alt kadrolar da suya sabuna dokunmadan günü geçirmenin telaşına düÅŸüyor ve bu durum gazete sayfalarına da yansıyor.

Ä°ÅŸini hakkıyla yapmak isteyenler ise, adeta “kaynayan kazan”a dönüÅŸen bu ortamdan kaçıyor. Meydan da iÅŸi yarım yamalak bilen ve bunun farkında da olmayanlara kalıyor.

Sayfalarda kendini gösteriyor

Ne yazık ki, basın sektöründe patronlar holding sahibi iÅŸ adamları olduÄŸu günden bu yana gazetecilik de hakkıyla yapılamaz oldu. Yapmaya çalışanlar ise, maddi imkânsızlıklar nedeniyle bir süre sonra sektöre veda etmek zorunda kaldı. Basın sektöründeki yeni yöneticiler ise, yayın organlarına bir banka, bir ticari ÅŸirket gözüyle baktıkları ve düÅŸük maliyetli adam çalıştırmayı tercih ettiklerinden kalite gün geçtikçe daha da düÅŸüyor.

“Canım mesele iki satır haber yazmak deÄŸil mi?!.. Kim olsa yazar” mantığıyla hareket ederek, kalemi güçlü olanları, Türkçeyi hakkıyla bilenleri ve kullananları yok saydıklarından kaliteyi de kaybettiklerinin farkında deÄŸiller. Bunu piyasadaki gazete sayfalarından izlemeniz de mümkün. EÄŸer Türkçeye hakkıyla hâkimseniz, okuduÄŸunuz haberlerdeki imla ve mantık hatalarını görmemeniz mümkün deÄŸil.

Bunun yanı sıra, bazen öyle hatalar yapılıyor ki, milli davalarımız da bundan zarar görüyor. Yanlış bilgiler ve “vurucu baÅŸlık atma” sevdası yüzünden onlarca, yüzlerce yıldır savunduÄŸumuz milli davalarımıza da zarar veriyoruz. Bilerek veya bilmeyerek karşımızda olanların ellerindeki kozu güçlendiriyoruz. Ve ne yazık ki, bunun farkında da olmuyoruz.